• Odwiedziło nas: 115495 osób
  • Do końca roku: 132 dni
  • Do wakacji: WAKACJE!!! dni

05-124 Skrzeszew

ul. Dworcowa 5

Tel: (22) 775-52-23

Poniedziałek, 2017-08-21

Imieniny:

Franciszka, Kazimiery

Historia

Historia

 

Historia szkoły

 

Szkoła Podstawowa w Janówku, jak podają najstarsi mieszkańcy, a szczególnie Pan Władysław, istniała już na przełomie XVIII i XIX wieku, a znajdowała się we wschodniej części wsi, gdzie później była agronomówka. Ponieważ nasza miejscowość należała do zaboru rosyjskiego, szkoła, do której uczęszczał dziadek Józef i ojciec Jakub Sobolewscy, była szkołą rosyjską, 4-klasową a jej kierownikiem był Pan Kapuściński. W takiej formie funkcjonowała prawdopodobnie do 1918, czyli odzyskania niepodległości.

Na terenie wsi Góra, znajdującej się na wzniesieniu nad Jeziorem Górskim, należącej w XIX wieku do „Dóbr Rządowych Góra” także istniała szkoła początkowa. Szkoła ta wraz ze wsią Góra została przeniesiona w sąsiedztwo Janówka, połączona ze szkołą w Janówku i umieszczona w budynku zakupionym od Wacława Pruszczyńskiego – mieszkańca Góry. Był to podobno bardzo stary drewniany budynek, który zaadaptowano na sale lekcyjne dla uczniów. Szkoła była 7-klasowa, zbiorcza, uczęszczały tu dzieci z Góry, Janówka, Krubina i Okunina, posiadała pięć oddziałów (starsze klasy były łączone), funkcję kierownika pełnił Pan Ignacy Bieńkowski. Informacje te uzyskane są z przekazów ustnych, nie zachowały się żadne pisemne dokumenty.

 

W czasie kampanii wrześniowej w 1939 roku budynek został częściowo zniszczony lecz władze niemieckie wyremontowały go i przeznaczyły na mieszkania dla straży granicznej (celników) strzegącej granicy między Generalną Gubernią a Prusami Wschodnimi. Budynek obmurowano z zewnątrz cegłą, dobudowano przedsionek od strony północnej, we wszystkich oknach założono okiennice. W czasie ofensywy 1945 roku, po opuszczeniu miejscowości przez Niemców, budynek zostaje w 80% zdewastowany przez uciekinierów ( brak okien, dachu, podłóg, pieców). Jednak wysiłkiem miejscowego społeczeństwa i dzięki dotacji państwowych budynek odbudowano w 1945 roku i przystosowano do pracy oświatowej.

 

17 września 1945 roku rusza szkoła, nosi nazwę Publiczna Szkoła Powszechna Stopnia Podstawowego w Górze - gmina Góra, jest 7-klasowa.

Początki były bardzo trudne. Wyposażenie stanowiły zebrane od mieszkańców różnego rodzaju stoły, krzesła, taborety. Książki dla uczniów i do biblioteki to również dobrowolne darowizny mieszkańców. Nauka odbywała się w dwóch salach: jedna w budynku szkoły, druga w budynku straży pożarnej. Pracowano na dwie zmiany ze względu na dużą liczbę dzieci i młodzieży – około 200 uczniów. Do jednej klasy np. pierwszej uczęszczali uczniowie mający 7, 8, 9 a nawet 13 lat. W jednej klasie siódmej liczącej 45 uczniów była młodzież 14, 15 i 16 letnia. Tym, którzy przekroczyli już wiek szkolny umożliwiono ukończenie szkoły podstawowej poprzez zdanie egzaminu przed komisja kuratoryjną. Funkcję kierownika szkoły pełnił Pan Marian Nowakowski.

W roku szkolnym 1946/47 warunki nauki nie ulegają zmianie, natomiast dzięki subwencji Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego zostaje wybudowany budynek gospodarczy oraz część ogrodzenia.

Rok szkolny 1947/48 przynosi kolejne zmiany w składzie grona pedagogicznego. Kierownictwo obejmuje Pan Henryk Bronowski, który tę funkcję pełni do roku 1982.

W szkole uczy się 220 uczniów, nauka odbywa się na dwie zmiany w trzech klasach lekcyjnych, zakupiono dwie szafy z przeznaczeniem bo biblioteki i kancelarii, a miejscowy stolarz zrobił część ławek szkolnych, dzięki czemu można było usunąć niepraktyczny już sprzęt. Dzięki pomocy miejscowego społeczeństwa i aktywnej postawie uczniów na czele z dyrektorem szkoły doprowadzono do porządku boisko, zniwelowano teren, zasypano pozostałe z czasów wojny bunkry, z gruzu i cegieł ułożono wokół szkoły prowizoryczny chodnik, aby w okresie wiosny i jesieni nie grzęznąć w błotnistej glinie. Dzięki nadzwyczaj ofiarnej pracy młodzieży, na kawałku ziemi ofiarowanym przez Straż Pożarną, udaje się założyć ogródek szkolny. Tutejsza młodzież i całe lokalne społeczeństwo rozumiała potrzebę nauki, nadrobienia straconego czasu, zdobycia zawodu a także pomocy w odbudowie kraju i swojej okolicy (zabudowania rolników zniszczone były w 90%). W kolejnym roku rozpoczyna się akcja dożywiania dzieci, finansowana przez Powiatowy Komitet Opieki Społecznej w Aninie. Zostają wykonane kolejne ławki dla potrzeb uczniów, po raz pierwszy od zakończenia działań wojennych budynek z zewnątrz zostaje pobielony wapnem.

W okresie jesienno-zimowym 1948 roku zostaje zorganizowany Kurs I Stopnia Przysposobienia Rolniczego dla młodzieży pozaszkolnej z okolicznych miejscowości. Trwa on kolejne dwa lata, a nauka odbywa się wieczorami. W następnym roku szkolnym z przydzielonej subwencji Inspektoratu Szkolnego zostają zakupione pomoce szkolne oraz dwie kolejne szafy, a także wykonane cztery stoliki nauczycielskie. Do roku 1949 nauka w szkole polega na zapamiętywaniu przez uczniów tego co powiedział nauczyciel a nastpnie odpytaniu zapamiętanych kwestii, uczniowie nie noszą fartuszków, nie mają podręczników szkolnych ani zeszytów. W początkach czerwca 1950 roku zostaje zorganizowana kilkudniowa wycieczka krajoznawcza: Warszawa – Kraków – Wieliczka – Zakopane.

W 1950r. Prezydium Gminnej Rady Narodowej przekazało na potrzeby szkoły dwie sale lekcyjne w baraku, resztę zajęło organizowane wówczas przedszkole, szkoła zwalnia jednocześnie dotychczasową izbę w lokalu Straży Pożarnej. Jesienią zostajemy obdarowani 600- tomowa biblioteką przez Ministra Oświaty. W 1951 roku po raz pierwszy zaczęto pobierać opłaty na rzecz szkoły. Z tych pieniędzy zostały zakupione dwie nowe ławki, dokończono ogrodzenie boiska szkolnego oraz przebudowano i wyremontowano szkolną ubikację. W 1955 budynek szkoły zostaje częściowo ogrodzony siatką, są też wykonane u miejscowego kowala dwie furtki i brama wjazdowa, powstaje również chodnik wokół szkoły i do baraku. W 1957 z inicjatywy mieszkańców i z ich materiałów zostaje wybudowany w miejscu starego, drewnianego budynku gospodarczego, nowy, murowany. Pomoc i zaangażowanie społeczeństwa jest ogromne i widoczne przez wszystkie lata wolności. Mimo trudności i odczucia własnych niedostatków mieszkańcy zawsze niosą pomoc tam, gdzie jest najbardziej potrzebna, wiedzą, że pomagają swoim dzieciom a także wnukom.

W 1958 roku zgodnie z zarządzeniem Ministra Oświaty- szkoła polska staje się szkołą świecką; polecono zdjąć emblematy kultu religijnego. W tym też roku zostaje wyposażona w następną tablicę szkolną oraz część pomocy do fizyki i chemii. W ramach pomocy szkole Komitet Rodzicielski organizuje zabawy taneczne, a uzyskane pieniądze przeznacza na zakup pomocy naukowych, najpotrzebniejsze meble do klas, nagrody dla najlepszych, upominki pod choinkę dla dzieci oraz podwieczorki dla najstarszej młodzieży na zakończenie szkoły. Swój udział w zdobywaniu funduszy mają również uczniowie poprzez organizowanie występów artystycznych dla mieszkańców czy loterii fantowej.

Lata 1960-1962 to lata zmian na lepsze. Dzięki subwencjom z Inspektoratu Oświaty szkoła otrzymuje 22 ławki szkolne, maszynę do szycia i radioodbiornik.

W szkole nauka nadal odbywa się na dwie zmiany. Każdy z nauczycieli pełni wychowawstwo w dwóch klasach: starszej i młodszej. Kierownikiem szkoły w latach 1956 -1962 był Pan Henryk Bronowski, który pełnił również funkcję wychowawcy a także uczył historii i biologii, języka polskiego uczyły Panie: Anna Affek i Ela Zielińska, matematyki, geografii i chemii – Pan Eugeniusz Podłucki. W1962 roku pracę w Janówku rozpoczyna piąty nauczyciel Pani Janina Rogulska.

W roku szkolnym 1961/62 Prezydium Powiatowej Rady Wydział Rolnictwa i Leśnictwa odbiera szkole działkę mieszczącą się we wschodniej części Janówka na budowę agronomówki, a w zamian przekazuje działkę z Państwowego Funduszu Ziemi sąsiadującą z obejściem szkoły wraz z budynkiem dawnego POM-u z przeznaczeniem na budowę nowego gmachu szkoły. W roku 1965/66 szkoła otrzymuje ze szkoły w Wawrze trochę mebli: ławki, stoły i krzesła, pobliska Jednostka Wojskowa daruje maszynę do pisania, zaś Wydział Oświaty aparat do wyświetlania filmów.

Lata sześćdziesiąte to czas granatowych fartuszków z białym kołnierzykiem oraz niebieskiej tarczy przyszytej na lewym przedramieniu. Uczniowie piszą piórami lub drewnianymi obsadkami ze stalówką, a w ławkach i stołach znajdują się kałamarze z atramentem, swoje przybory noszą w drewnianych piórnikach

W latach 1965 – 1969 działała na naszym terenie Szkoła Przysposobienia Rolniczego, która miała za zadanie przygotować młodzież do pracy w rolnictwie. Obejmowała swym zasięgiem Wieliszew, Skrzeszew, Olszewnicę, Chotomów, Skierdy, Janówek oraz Nowy Dwór Mazowiecki. Otwarcia szkoły dokonał Inspektor Oświaty Pan Witkowski. Ze względu na trudne warunki lokalowe nauka odbywała się w budynku wynajętym od Pana Eugeniusza Zielińskiego w Górze. Przedmioty rolnicze prowadziła Pani Z. Koźniewska, natomiast przedmioty ścisłe i ogólnokształcące nauczyciele Szkoły Podstawowej. Kierownictwo w/w placówki powierzono Panu Henrykowi Bronowskiemu.

Dzień 13 maja 1967 roku zapisał się w szczególny sposób w historii naszej szkoły i okolicy. W dniu tym uczeń z klasy pierwszej Krzysztof Lewański oraz jego kolega, uczeń klasy trzeciej Tadeusz Łuszczyński znaleźli we wsi Góra garniec z monetami pochodzącymi z XII wieku. O tym niezwykłym wydarzeniu pisała nawet „Trybuna Mazowiecka” w artykułach z dnia 16 i 17 maja 1967 roku.

Czas mija. Budynek szkoły jest już sędziwy, uczniowie uczą się w czterech salach znajdujących się w dwóch budynkach. W budynku szkolnym mieszczą się dwie sale lekcyjne i mieszkanie kierownika, w baraku następne dwie sale i pokój nauczycielski. Warunki zarówno dla uczniów jak i dla nauczycieli są bardzo trudne, „przez wszystkie lata najbardziej dokuczało uczniom i nauczycielom przerażające zimno w klasach, marzły ręce i uszy, musieliśmy siedzieć na lekcjach w paltach, czapkach i rękawiczkach.”

Coraz częściej zaczęto mówić o potrzebie budowy nowego, większego budynku szkolnego.

W związku z powyższym w 1968 roku z inicjatywy władz gminnych i oświatowych przystąpiono do jego budowy. Był to bardzo trudny okres na tworzenie nowych inwestycji, ale nadzieja poprawy warunków pracy i nauki wznieciła w nauczycielach i uczniach duch pracy. W pozyskiwanie funduszy aktywnie zaangażowali się wszyscy nauczyciele szkoły a szczególnie kierownik, wszyscy w wolnym od pracy czasie (niedziele) przeprowadzali po okolicznych wsiach zbiórki pieniędzy na budowę szkół tzw. „tysiąclatek”, wraz z uczniami brali również udział w rozbiórkach, niwelowaniu czy porządkowaniu terenu. We wszystkich wstąpiła radość, że wreszcie zamknie się okres ciężkich i trudnych lat, a rozpocznie nowy rozdział w historii Janówka. Inwestorem było Kuratorium Oświaty w Warszawie, a do pomocy przy budowie włączyło się społeczeństwo oraz żołnierze stacjonujący w Jednostce Wojskowej w Janówku; to oni wykonali wykopy pod fundamenty szkoły. Budowa trwała prawie cztery lata, w tym czasie zmieniła się również ekipa budowlana. Nowy budynek, oddany do użytku w styczniu 1972 był skanalizowany, posiadał sześć sal lekcyjnych, przestronne korytarze oraz najważniejsze dla dzieci toalety z umywalkami, pomieszczenia ogrzewane były picami kaflowymi, dopiero po sześciu latach z inicjatywy dyrektora gminnego Aleksandra Jażdżejewskiego założono centralne ogrzewanie.

W styczniu 1972 uczniowie wraz z nauczycielami przygotowywali sobie sale lekcyjne: uczennice klas starszych myły okna, szorowały i pastowały podłogi i zdrapywały pozostałości farb malarskich, chłopcy porządkowali teren po budowie. Po feriach zimowych po raz pierwszy uczniowie przekroczyli progi nowej szkoły na zajęcia lekcyjne, cieszyli się bardzo z widnych, przestronnych i pięknych pomieszczeń.

Stary budynek szkolny został rozebrany pod koniec 1972, gdy do użytku został oddany Dom Nauczyciela, a kierownik – Pan Henryk Bronowski otrzymał tam nowe mieszkanie.

Lata siedemdziesiąte, to czas urządzania boiska szkolnego, zakładania kwietników oraz sadzenia krzewów wokół szkoły w celu podniesienia estetyki otoczenia. Pod koniec lat 70, z powodu bardzo dużej liczby uczniów, dyrektor decyduje się na wykorzystanie dla potrzeb szkoły dwóch sal w baraku. Lata osiemdziesiąte przyniosły wyż demograficzny. W roku szkolnym 1981/1982 w szkole uczy się 252 uczniów, nauka (pomimo dwóch budynków) odbywa się na dwie zmiany. W kolejnym roku nadal przybywa dzieci, a liczba pomieszczeń jest ograniczona. Lata 1983-1985 to najtrudniejszy okres w życiu „nowej” szkoły, uczęszcza do niej 11 oddziałów i klasa zerowa, razem 321 uczniów. Wszyscy muszą pomieścić się w sześciu salach lekcyjnych, gdyż na okres dwóch lat odebrane zostają pomieszczenia w baraku, zły stan techniczny tych sal wymaga kapitalnego remontu. Dzieci w tym czasie uczą się na trzy zmiany, a zajęcia kończą o godzinie 19.00. Poprawę warunków przynosi rok 1985, po generalnym remoncie zostaje oddany barak, posiada bieżącą wodę, centralne ogrzewanie i toalety dla dzieci. Szkoła otrzymuje dwie sale lekcyjne dla młodszych uczniów, pracownię zajęć technicznych oraz bibliotekę. Stan ten jednak ulega ciągłym zmianom w zależności od potrzeb.

W roku szkolnym 1991/1992 klasa zerowa zostaje przeniesiona do przedszkola, a w sali po zajęciach technicznych powstaje Biblioteka Publiczno – Szkolna ( księgozbiory zostają przewiezione przez Pana Lucjana Koniec do szkoły i przekazane do wspólnego majątku). Natomiast w pomieszczeniu po bibliotece organizujemy salę komputerową, która cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród uczniów.

 

W styczniu 1993 roku oddano do użytku wybudowaną ze środków gminy i dotacji ministerstwa, piękną salę gimnastyczną, szatnie przebieralnie.